Dubbele uitgave
Dubbele uitgave (Engels: double spend) is het probleem dat digitaal geld tot 2009 onoplosbaar leek: een bestand kun je kopiëren, dus wat weerhoudt iemand ervan hetzelfde digitale muntje twee keer uit te geven?
Bij fysiek geld speelt dit niet. Geef je een briefje van tien weg, dan heb je het niet meer. Bij een bestand is dat anders: na het versturen heb je nog steeds een kopie.
De oplossing vóór bitcoin
[bewerken | brontekst bewerken]De klassieke oplossing is een centrale boekhouder. Een bank houdt bij wie wat heeft en weigert een tweede betaling van hetzelfde geld. Dat werkt, maar het betekent dat er altijd één partij is die je moet vertrouwen, die je kan uitsluiten, en die zelf een doelwit vormt.
Hoe bitcoin het oplost
[bewerken | brontekst bewerken]Bitcoin vervangt die centrale boekhouder door een openbare administratie waar iedereen het over eens is. Elke transactie verwijst naar eerdere, nog onuitgegeven bedragen (UTXO's). Zodra een bedrag is uitgegeven, is het weg uit die verzameling: een tweede transactie die naar hetzelfde bedrag verwijst, wordt door elke node geweigerd.
De echte vraag is dan: wie bepaalt welke van twee tegelijk verstuurde transacties de echte is? Daar komt mining om de hoek kijken. Blokken worden op volgorde aan de blockchain gehangen, en het kost veel energie om een blok te maken. Wie een al bevestigde transactie ongedaan wil maken, moet al dat werk opnieuw doen én de rest van het netwerk inhalen. Hoe meer blokken erbovenop komen, hoe onhaalbaarder dat wordt.
Wat dit betekent in de praktijk
[bewerken | brontekst bewerken]Een onbevestigde transactie is nog niet definitief. Zolang die in de mempool staat kan hij nog worden vervangen, bijvoorbeeld met RBF. Accepteer bij grotere bedragen daarom pas na een of meer bevestigingen.
