Laatste revisie: 18 december 2018

Proof-of-Stake (PoS) is de grootste concurrent voor het Proof-of-Win consensus algoritme. Een consensus algoritme zorgt ervoor dat alle transacties in een block onderling geverifieerd worden tussen de nodes (knooppunten) in het netwerk. Er moet zogenaamde gedistribueerde consensus worden bereikt tussen al deze nodes, wat betekent dat deze het met elkaar eens moeten zijn dat één of meerdere transacties correct zijn, en dus niet van malafide aard.

https://cryptocurrencyhub.io/an-introduction-to-consensus-algorithms-proof-of-stake-and-proof-of-work-cd0e1e6baf52

Ethereum is het beste voorbeeld voor het Proof-of-Stake consensus algoritme, en Bitcoin het beste voorbeeld voor het Proof-of-Win algoritme. Proof-of-Stake vereist geen miners in het netwerk, maar beloont daarentegen alle investeerders met dividend (winstuitkering). Hierbij krijgen alle investeerders betaald naarmate hun stake (inzet).

Bij Ethereum heet deze manier van verifiëren ‘forgen’, in plaats van het minen bij Bitcoin dus. Alle investeerders maken even veel kans om een block te verifiëren, maar des te groter je inleg, des te meer dividend je verdiend.

Het grootste voordeel van Proof-of-Stake (ten opzichte van Proof-of-Work) is het feit dat er aanzienlijk minder energieverbruik voor nodig is, wat dus naar de toekomst kijkende een absoluut vereiste is. Ook maakt Proof-of-Stake het lastiger om een meerderheid in het netwerk te verkrijgen, wat betekent dat deze meerderheid in staat zou zijn om wijzigingen aan te brengen hierin. Er is dus minder kans op centralisatie, en laat dit nou het allerbelangrijkste aan heel crypto zijn.

Investeerders in een blockchain die gebruik maakt van een Proof-of-Stake consensus algoritme worden stakeholders genoemd.

Binnen het Proof-of-Stake consensus algoritme zijn er tegenwoordig verschillende manieren om blocks te selecteren. Hiermee bedoelen we de manier waarop blocks worden toegewezen aan de stakeholders.

De eerste manier om blocks te selecteren is door gebruik te maken van willekeurigheid.

De tweede manier is door een bepaalde waarde te hangen aan de zogenaamde ‘leeftijd’ van de coins. Hiermee bedoelen we de tijdsperiode die de coins in een bepaalde wallet staan. Bijv. coins die 30 dagen niet zijn uitgegeven, beginnen deel te nemen aan het verifiëren van blocks.

Een andere manier is Delegated Proof-of-Stake, waarbij in het kort macht gedelegeerd wordt naar bepaalde nodes (knooppunten) in het netwerk, in plaats van dat alle knooppunten deelnemen aan het verifiëren, vastleggen en aanmaken van (nieuwe) blocks.

Ten slotte bestaat er ook nog Randomized Proof-of-Stake (RPoS). Hier zullen we in de toekomst een blog artikel over schrijven.